หากรักคือทุกข์...
แล้วสุขคืออะไร...
หากรักคือการเสียใจ...
แล้วทำไมใจต้องการ...

   คุณลองมองไม้บรรทัดอันหนึ่งแล้วตอบฉันว่าคุณเห็นอะไรบ้าง ด้านวัดเป็น เซนติเมตร กับด้านวัดเป็น นิ้ว ใช่ไหม คุณลองมองไม้บรรทัดธรรมดาอันนั้นดูอีกครั้งสิ ด้านสองด้านที่ขนานกันด้วยระยะห่างที่สม่ำเสมอ มันคงเปรียบเสมือนความรักแบบไม่บรรทัดจึงดูเศร้าๆ...เพราะเซนติเมตรกับนิ้ว อยู่คนละฝั่งไม่เคยลากมาบรรจบกัน กลายเป็นความรักบนเส้นขนานที่ไม่มีวันได้รวมกันหนึ่ง
    แต่ถ้าคุณมองในแง่ดี มองชีวิตในแง่บวก ความรักของไม้บรรทัดก็อาจจะไม่ได้เศร้าทั้งหมดและการที่ต่างคนต่างเดินไปบนเส้นขนานสองเส้ยนนั้นก็ยังพอมีรื่องให้น่าดีใจอยู่...ดีใจที่อย่างน้อยคนสองคนก็ยังมุ่งหน้าไปในทิศทางเดียวกัน ระยะทางที่เท่าเดิม ไม่ได้ไกลกันมากกว่าเดิม




   ถ้าวันหนึ่งคุณได้มีโอกาสพบความรักแบบไม้บรรทัด แม้มันจะทำให้คุณดูเศร้าบ้างเหงาบ้าง ก็อย่าได้หักหรือทำลาย ให้คิดและเชื่อว่าถึงจะเดินขนานกัน แต่ยังเดินอยู่บนไม้บรรทัดอันเดียวกัน

จริงไหมล่ะ ??
เส้นขนานแม้ไม่มีวันบรรจบกัน ไม่มีโอกาสที่จะมาพบกัน ไม่มีโอกาสที่จะเอนเข้าหากัน แต่มันก็ยังคงเดินเคียงข้างกันไป ในทางเดียวกัน ระยะห่างของเส้นขนานยังเท่าเดิม ไม่ได้ใกล้ขึ้น แต่ก็ไม่ได้ไกลกันกว่าเดิม หากความรักของคุณเป็นเหมือนเส้นขนานก็จงยิ้มและดีใจที่อยางน้อยคุณก็ได้เคียงข้างคนที่คุณรักตลอดไป...^___________^